Over de Nwe Liefde Tilburg

Ik versta onder liefde: die duizenden nuances van vriendelijkheid en vriendschap, van hartstocht en hoofsheid, van tact en geduld, van bedachtzame eerbied en mededogen, van lange trouw en spontaniteit, waarmee mensen elkaar bejegenen.” (Huub Oosterhuis)

 

blaadje  Doelstellingen van het project de Nwe Liefde Tilburg

  1. de Nwe Liefde Tilburg richt zich op het vinden van nieuwe taal en beelden. Die zoektocht zal plaatsvinden door en met oude en nieuwe organisaties die zich in de breedste zin van het woord met barmhartigheid bezig houden.
  2. Met de Nwe Liefde Tilburg willen we bovendien initiatieven in de stad Tilburg, die zich vanouds onder het begrip ‘Barmhartigheid’ scharen, weer aan het licht brengen. We willen laten zien dat inzet voor anderen, betrokkenheid op de wereld, ‘cool’ is en van alle tijden.
  3. Met de Nwe Liefde Tilburg hopen we particulieren en instellingen te inspireren om zelf initiatieven te ontplooien op het terrein van de barmhartigheid.
  4. De term Nwe Liefde is een impliciet eerbetoon aan het werk van Huub Oosterhuis. In zijn pamflet ‘Ik versta onder liefde’ geeft hij ons al een aantal begrippen in handen waarmee gewerkt kan worden.

 

blaadje  De grenzen van mijn taal zijn de grenzen van mijn wereld

Ooit was Tilburg een katholiek bolwerk met talloze caritasinstellingen die werden opgezet door religieuzen. Ook in de jaren zeventig en tachtig was Tilburg een bijzonder actieve stad waarin onder meer de vredesbeweging, derde wereldgroepen, stedenbanden, baanlozencentra, de WAO beweging, armoedeprojecten en vluchtelingenopvang brede steun ontving. Waarschijnlijk had dit enorme scala aan vrijwilligersorganisaties rondom ‘barmhartigheid’ nooit kunnen bestaan zonder de sterke worteling in de katholieke caritasinstellingen, gevolgd door de protestantse diaconieën. Het waren deze organisaties die de taal en de beelden muntten waarin barmhartigheid, cq naastenliefde vruchtbaar kon worden gemaakt.

Vandaag is de barmhartigheid niet verdwenen. Voor een deel is ze geïnstitutionaliseerd in tal van professionele organisaties, voor een ander deel lijkt ze veel minder zichtbaar geworden. Dat laatste zou wel eens samen kunnen hangen met het verdwijnen van de taal en de beelden waarin de barmhartigheid tot uitdrukking komt. De oude taal en beelden van de liefde lijken versleten en uit de tijd.

Dit verdwijnen is echter niet zonder problemen. Wanneer Ludwig Wittgensteins idee klopt: ‘Die Grenzen meiner Sprache bedeuten die Grenzen meiner Welt’ dan betekent het verlies van de taal van de barmhartigheid, op termijn ook het verlies van de barmhartigheid zelf.